DE KENNISBANK · SWINGEN & NON-MONOGAMIE

De eerste keer naar een parenclub

DE GLISSERS-REDACTIE · BIJGEWERKT 3 SEPTEMBER 2026

De eerste keer is bijna nooit wat mensen ervan verwachten. Er gebeurt minder dan je denkt, het gaat langzamer dan je denkt, en de meeste bezoekers staan het grootste deel van de avond aangekleed te praten. Wie van tevoren afspreekt dat er niets hoeft, heeft achteraf zelden spijt van de avond zelf.

Wat mensen zich voorstellen komt uit films, en films hebben een ander doel dan een zaal met mensen die elkaar niet kennen. In werkelijkheid is de eerste twee uur van zo’n avond vooral: jassen ophangen, iets drinken, en niet weten waar je moet kijken.

Hoe ziet zo’n avond eruit?

Er is meestal een deur met iemand erachter, een bar, een zaal waar gepraat en gedanst wordt, en verderop ruimtes waar meer kan. Die scheiding is het belangrijkste: je kunt de hele avond in het eerste deel blijven zonder dat iemand daar iets van vindt.

Wat er per plek verschilt is de toon. Een café met een pianist is iets anders dan een badhuis, en een avond met begeleiding is weer iets anders dan een feest. Lees de omschrijving van een avond serieus; die is er niet voor de sier.

Wat spreek je van tevoren af?

• Een woord of gebaar waarmee je zegt: ik wil weg. Zonder uitleg, en zonder dat je het hoeft te verdedigen.
• Of jullie bij elkaar blijven of niet, en wat er geldt als één van jullie apart raakt.
• Wat er níét gebeurt vanavond. Dat is korter op te schrijven dan wat er wel mag, en het werkt beter.
• Hoe laat je in elk geval weggaat. Een eindtijd haalt de spanning uit de vraag hoe lang je moet blijven.

Die afspraken maak je thuis, en op de avond zelf kijk je of ze nog kloppen. Wat je thuis bedenkt is een inschatting; wat je ter plekke voelt is de werkelijkheid. Spreek af dat de werkelijkheid wint. Meer daarover in Grenzen bespreken.

Wat trek je aan?

Wat er in de omschrijving staat, en verder iets waarin je jezelf graag ziet. Dat laatste is geen detail: veel bezoekers noemen achteraf het aankleden het beste deel van de avond. Er is thuis zelden nog een aanleiding om je zo klaar te maken, en hier wel.

Hoe zeg je nee?

Gewoon, en zonder toelichting. Op een goede avond is dat het einde van het gesprek en niet het begin ervan. Wordt er alsnog aangedrongen, dan is dat een reden om de host te zoeken — daar is die voor.

Andersom geldt hetzelfde: vraag één keer. Wie twee keer vraagt, vraagt niet meer maar duwt.

En als we ons ongemakkelijk voelen?

Dan ga je weg. Dat is geen mislukking en het kost niemand iets. De meeste stellen die één keer vroeg zijn vertrokken, gaan later nog eens — juist omdat ze gemerkt hebben dat weggaan kon.

Wat vrijwel iedereen achteraf zegt: de avond zelf was rustiger dan verwacht, en het gesprek op de terugweg was het echte moment.